Ang Lihim ng Revillaroja (Ika-10 labas)

DIS-ORAS NG GABI NANG MAG-TEXT SI MARY JOYCE KAYA NAG-ALANGAN SI JOMAR

Ang tunay na lalaking gaya ni Jomar ay hindi makatatanggi sa isang kagandahan tulad ni Mary Joyce. Kasabihan nga, “walang manok ang tumatanggi sa palay.”

Iniukol ng binatang salesman ang buong araw sa paghihintay ng tawag o text na magmumula kay Mary Joyce. Pero hanggang sumapit at nakalipas ang maghapon ay wala siyang natanggap na anopamang mensahe sa dalaga.

Mag-aala-una ng madaling-araw nang i-text kay Jomar ni Mary Joyce ang address kung saan sila magtatagpo. Pinapupunta siya sa isang sikat na fastfood sa Tagaytay Highlands. Ang bilin sa kanya ay tawagan niya ito kapag naroroon na siya.

Pero nagdalawang isip siyang magbiyahe nang alanganing oras sa malayo-layong lugar. Nag-reply sa text ng dalaga: “Bukas na lang ng umaga ako pupunta d’yan.” Ang tugon naman nito sa kanya ay “Bahala ka…”

Ipinagpabukas ni Jomar ang pagbibiyahe patungong Tagaytay.

Kinaumagahan ay maaga siyang gumi-sing. Nagkape lang siya at saka naligo. Mag-aala-sais pa lang nang umalis siya ng bahay. Nagbiyahe agad siyang mag-isa. Sa Cavitex siya dumaan para makaiwas siya sa mabigat na trapik.

Nasa bisinidad na ng Tagaytay Highlands ang minamanehong kotse ni Jomar nang bandang alas-nuwebe ng umaga. Nakararami na siya ng text kay Mary Joyce ay hindi pa rin ito nagre-reply. Patay ang cellphone nito nang tawagan niya.

Pumasok siya sa fastfood na nabanggit sa kanya ng dalaga. Doon siya nag-almusal. Doon niya ito pinagsikapang kontakin. Doon na rin siya naghintay nang naghintay ng text o tawag nito.

Mahigit isang oras na roon si Jomar nang tawagan siya ni Mary Joyce. Ipinara-ting nito sa kanya ang ganito:

“Sorry, ha? Pinasamahan kasi ako rito sa rest house ni Daddy sa isang bodyguard niya. Tapos, pinabitbit pa sa akin ang dalawa naming maid. Kaya kumukuha pa ako ng tiyempo. At ‘pag nalingat ang mga bantay ko, pupuntahan agad kita.” (Itutuloy)

ni Rey Atalia