Sa Daigdig ng mga Engkanto (Part 13)

LUMABAS SA HARAPAN NINA ROBY AT ZAZA ANG MAG-ASAWANG ENGKANTO

“H-hindi ko na nga tuloy ma-describe ang itsura nu’n, e. Kadiri kasi sa kapangitan,” naisatinig ng dalaga.

Pamaya-maya, mula sa tila-manipis na transparenteng salamin na ala-plastic balloon sa tabi ng nilalakaran nina Roby at Zaza ay biglang lumitaw ang isang kamay na mabalahibo at may matutulis na kuko. Hinatak nito sa braso si Roby. At natangay din si Zaza na nakakapit sa kamay ng binatang nobyo.

Naglaho sa kalsada sina Roby at Zaza. Lata na lang ng softdrinks ang tanging naiwan sa lugar.

Madilim na madilim ang buong paligid na pinagdalhan ng maligno kina Roby at Zaza. May mga mumunting liwanag na kikislap-kiplap doon. Parang kawan ng mga alitaptap na lumilipad-lipad sa ere.

“S-sa’n tayo naroroon?” naitanong ni Zaza sa namaos na tinig.

“E-ewan ko … Wala akong ideya kung nasaan tayo,” ang tugon ni Roby na litang ang isipan.

Sa mismong harapan ng magkasintahan lumitaw ang mag-asawang maligno. Napapaligiran ang mga ito ng mga kabataang babae at lalaki na lilipad-lipad sa ere gayong wala naming mga pakpak.

“Ang sinumang taong mortal na nakapasok sa aming daigdig ay hindi na makalalabas dito nang buhay,” halakhak ng isang matinis na boses.

“Pero maswerte pa rin kayo, lalo na ikaw Roby, dahil anak-anakan ang turing                                   sa ‘yo ng mag-asawang kauri namin na walang anak,” ang pahayag ng isa pang maliit na boses.

Matagal na matatanga sina Roby at Zaza sa malabis na panghihilakbot.

Alalang-alala na noon si Zabrina. Ni hindi nito makontak sa cellphone sina Roby at Zaza. At halos mag-uumaga na noon.

“Naka-off ‘ata ang kanilang mga cellphone,” pagsasabi ni Zabrina kay Bambi.

(Itutuloy)

ni Rey Atalia