Ang Ganador (Sa Mundong Parisukat ng Tao) (Part 16)

NANGAKO SI RANDO NA TATAPUSIN LANG ANG UTANG KAY TATA EMONG

“Mahal, makabayad lang ako kay Tata Emong, e huli na talaga ‘to… “ panunumpa ni Rando.

“Sana nga, Ran… sana…”

Kasali si Rando sa limang kalahok na maglalaban-laban sa pampinaleng eliminasyon. Dadaanin na lamang sa palabunutan kung sino sa lima ang mapalad na maghihintay na lamang sa magiging resulta ng dalawahang sagupaan sa ibabaw ng ruweda. Maigsing palito ang nabunot niya.

Sinimulan ang eliminasyon.

Sa lakas ng puwersa ng sipa ni Rando, mistulang sipang-kabayo ang nalalasap ng kanyang nakatapat na katunggali. At sa tindi ng pinakakawalang suntok, kapag nahagip ang kalaban niya ay para na itong nahataw ng maso.

Sa ikalawang round, maigsing palito muli ang nakuha niya sa palabunutan. Pero tinalo rin nya ang kalahok na nagpadapa sa nakatunggali nito sa unang round. At dalawa na lamang silang magkakasukatan ng lakas, tapang at abilidad sa huling yugto ng eliminasyon.

Girian muna sa umpisa… Pakiramdaman… intimidasyon sa isa’t isa…

Unang nagpakawala ng suntok at sipa ang kalaban ni Rando. Salag at ilag ang ginawa niya. Minsan pa itong umatake, sumi-pa-sipa. Pero handang-handa siya sa pagkakataong iyon. Nagawa niyang ipitin ng braso ang binti nito at saka binigyan ng todong siko sa punong-tuhod. Namilay ang kanyang katunggali sa bahagyang pag-atras. At sa isang kisap-mata, sinagapak niya ito sa panga. Umekis ang mga paa nito sa pangangalog – tihayang-tihayang nalugmok. Tulog!

Ipinagbunyi si Rando ng mga miron.

“Rando, Rando, Rando!” ang tila engkantasyon na pagkalakas-lakas at paulit-ulit na binigkas ng mga miron.

Pamaya-maya, isang solong tinig ang umalingangaw. (Itutuloy)

 

ni Rey Atalia