Unang Aray (Memorabol kay Inday)

So many nights I sit by my window

Waiting for someone to sing me his song

So many dreams I kept deep inside me

Alone in the dark but now you’ve come along

And you light up my life

You give me hope to carry on

You light up my days

And fill my nights with song

Rollin’ at sea, adrift on the water

Could it be finally I’m turning for home?

And finally, a chance to say, “Hey, I love you”

Never again to be all alone

‘Cause you, you light up my life

You give me hope to carry on

You light up my days

And fill my nights with song

And you, you light up my life

You give me hope to carry on

You light up my days

And fill my nights

Fill my nights with song, with song

You give me hope to carry on

You light up my days

And fill my nights with song

It can’t be wrong when it feels so right

‘Cause you, you light up my life

My life, my life, my life oh

Minsan sa isang buwan ay lumalabas kami ni Inday para mag-date. Kumakain kami sa labas. Nanonood ng sine. Namamasyal. Kahit sa Luneta, game siyang maglakad-lakad kami. Pero sa aming pag-alis at pag-uwi ay ayaw niyang magtaksi kami. Katwiran niya’y mayroon namang bus, dyip, LRT at MRT para gumastos nang malaki sa transportasyon. Sa isip ko, ayaw lang niyang masakripisyo ang allowance ko sa pasahe. May mga lalaki nga kasi na tulad ko ang ayaw pagastusin ang kasamang babae . Na para bang lumiliit ang tingin sa sarili kapag babae ang dumudukot ng pera sa wallet sa kanilang mga lakad.

Ang hindi alam ni Inday, mas gusto kong nakataksi kami dahil sa isang simpleng dahilan: Pagkalagkit-lagkit kasi ang pagtitig sa kanya ng mga kalalakihang pasahero na nakasasabay namin sa bus, dyip, LRT o MRT. Tapos, pagmamasdan ako mula ulo hanggang paa.  Grrrrr! Sarap dukitin ang mga mata! ‘Yun bang kung makatingin ay parang ‘di aprub sa kanila ang pagiging magsyota namin ni Inday. Inggit lang sila!

Pakiramdam ko, maging ang mga magulang ni Inday ay hindi rin boto sa akin na maging BF niya. Kapag dumadalaw ako sa kanilang bahay ay laging seryoso ang pakikiharap sa akin ng kanyang ermat at erpat. Kung ngumingiti man sila sa akin ay parang napipilitan lang.  At sa mga mata nila ay nasasalamin ko ang kalungkutang namamahay sa kanilang katauhan.  Dahil kaya isang promding Atoy lang ako?

Semestral break. Sumama sa akin si Inday sa pag-uwi ko sa aming bayan sa Naic.  Pumayag naman ang kanyang mga magulang.

(Itutuloy)

Rey Atalia