HATAW! D'yaryo ng Bayan hatawtabloid.com
Nakasakay siya sa isang mahabang bangka na apaw sa mga pasahero na pulos walang mukha. Sabi ng bangkero, isang pasahero pa ang kanilang hinihintay. Si Carmela pala ang pasaherong ‘yun. Nakadamit ito ng puting-puti na lampas sa bukong-bukong ang haba. Pagsakay doon, kabilang dulo ng bangka ang pinuwestohan nito sa pag-upo. Nagkakatanawan lang silang da-lawa ng dalaga, may lungkot sa mga mata at mangiyak-ngiyak ang itsura.
Gumaod nang gumaod ang sagwan ng bangkero sa payapang tubig ng karagatan. Sa pagkisap ng kanyang mga mata, natanaw niya sa kanilang daraanan ang mababang balumbon ng makapal na ulap na mistulang galing sa maruming usok ng sasakyan. Pumaloob ang bangka roon. Tila namalik-mata siya nang bigla na lang naging kulay itim ang kasuotan ng bangkero na hawig kay Mr. Mizuno. Lalong nanindig ang mga balahibo niya dahil hindi na sagwan ang tangan nito kundi karit na may makinang na talim. At wala na si Carmela sa dating kinauupuan. Noon niya napansin na nagkulay dugo, pulang-pulang dugo, ang tubig-dagat sa kanilang paligid.
“Carmelaaa!” ang pagkalakas-lakas ni-yang naisigaw.
Niyugyog siya sa balikat ni Onyok.
“Kuya, gising… binabangungot ka!” sabi sa kanya ng binatilyo.
Hindi pa rin nakabalik si Carmela sa isla makaraan ang tatlong araw at tatlong gabi. Sabihanan tuloy ng mga kababaihang kasamahan nito sa barracks:
“Baka nasarapan na sa pag-uwi at ayaw nang bumalik…”
“Nakabuburyong yata rito, puro trabaho.”
“Hindi naman sana siya biglang dinapuan ng sakit.”
“Teka, baka napurga sa sardinas.”
Naging mapanglaw ang barracks ng mga kababaihan sa ‘di pagbabalik sa isla ni Carmela na tinatawag doon na “Ate Carmy.”
Labis na ikinalungkot iyon ni Digoy.
Pero hindi niya namalayan ang pagkupas ng kasiglahan kay Gardo.
(Itutuloy)
ni Rey Atalia
